Dziedziczenie typu dominujacego

Dziedziczenie typu dominującego Według typu dominującego, to znaczy według typu gdzie dominantą. ma być sprawa patologiczna – mogą istnieć według genetyki tradycyjnej następujące możliwości przekazywania cech chorobowych:, l) jeżeli jedno z rodziców jest chore i heterozygotycznie jest nosicielem (procesu patologicznego, drugie zaś jest zdrową homozygotą, to z takich rodziców połowa potomstwa, która będzie heterozygotyczna, może być chora, połowa natomiast może być zdrowa i dawać zdrowe potomstwo. Taką kombinację spotyka się najczęściej . 2) jeżeli oboje rodziców są chorzy, posiadając heterozygotycznie czynnik patologiczny jako dominujący, to % dzieci może być chorych, przy czym jedna część z nich może być homozygotyczna i dwie części heterozygotyczne. Pozostała 1,4 dzieci z tych rodziców może być zdrowa ; 3) przy połączeniu się osobnika homozygotycznie chorego z dominantą choroby z osobnikiem homozygotyczni e zdrowym, wszystkie dzieci mogą być chorymi heterozygotami ; 4) jeżeli jedno z rodziców będzie homozygotycznie chore, drugie zaś heterozygotyczni e chore, to całe potomstwo może być chore, przy czym połowa będzie homozygotycznie i połowa heterozygotycznie chora ; 5) jeżeli oboje rodziców są homozygotami chorymi, to wszystkie dzieci będą chore homozygotycznie. Continue reading „Dziedziczenie typu dominujacego”

Chorzy bardzo rzadko podaja w wywiadach przebyte sprawy chorobowe zakazne

Chorzy bardzo rzadko podają w wywiadach przebyte sprawy chorobowe zakaźne, w związku, z czym etiologię tego typu zapalenia nerek należy jeszcze dziś uważać za nieznaną. Zmiany histologiczne powstające w tym typie zapalenia nerek są bardzo charakterystyczne, zwłaszcza w okresie obrzękowym. Każdy kłębek nerkowy wykazuje wolno postępujące zwyrodnienia szkliste wewnątrz naczyń włosowatych kłębka, dotyczące błony podstawowej tych naczyń i tkanki łącznej znajdującej się między nimi. Kłębek nerkowy staje się wtedy obrzmiały wskutek wysięku w torebce Bowmana. Objawy zapalenia kłębka są niewielkie i przejawiają się w postaci łagodnego bujania śródbłonka naczyniowego. Continue reading „Chorzy bardzo rzadko podaja w wywiadach przebyte sprawy chorobowe zakazne”

Zapalenie nerek ropne

W przypadkach zamkniętych ognisk ropnych mocz może zmian nie wykazywać. Zwykle tej sprawie chorobowej towarzyszą objawy kliniczne właściwe zakażeniom ropnym. Zapalenie nerek ropne może przejść na tkanki otaczające nerkę. Wtedy może powstać zapalenie przynerkowe paranephritis, toczące się w torebce tłuszczowej, lub okołonerkowe perinephrisis, toczące się w torebce włóknistej. Sprawy te najczęściej kojarzą się ze sobą. Continue reading „Zapalenie nerek ropne”

Nerka ma wyglad ziarnisty i barwe czerwona

Nerka ma wygląd ziarnisty i barwę czerwoną. Wygląd ten pochodzi stąd, że z jednej strony powstają wciągnięcia wywołane bliznami, w drugiej zaś na powierzchni nerki występują ogniska odrostu tkanki nerkowej, w której kłębki są przerosłe, kanaliki zaś zachowane, a nawet rozszerzone. W takiej nerce naczynia są bardzo zwęźone wskutek zgrubienia ich błony wewnętrznej, kłębki ulegaj ą zwyrodnieniu szklistemu, kanaliki nerkowe odpowiednich kłębków zanikają i rozwija się tkanka łączna dając blizny. Tym zmianom towarzyszy zawsze nadciśnienie. Typy pierwszy i drugi zmian w nerkach są w zasadzie tylko różnymi okresami tej samej sprawy patologicznej i najczęściej obie odmiany zmian anatomo-patologicznych kojarzą się ze sobą. Continue reading „Nerka ma wyglad ziarnisty i barwe czerwona”

Okres trzeci nerczycy

Chorzy znajdujący się w tym okresie rzadziej powracają do całkowitego zdrowia, przeważnie zaś sprawa chorobowa pogłębia się przechodząc w okres trzeci. Okres trzeci nerczycy cechuje duże zwyrodnienie kanalików nerkowych i rozrost tkanki łącznej dookoła zwyrodniałych kanalików. Duże odcinki nabłonka kanalikowego ulegają obumarciu i złuszczaniu. W tym okresie w moczu znajduje się dużo białka, obrzęki zaś mogą być znaczne. Okres trzeci nerczycy jest procesem chorobowym nieuchronnie postępującym i przechodzącym w okres czwarty, w którym stwierdza się duże złuszczanie się nabłonków kanalików, ich zbliznowacenie z równoczesnym zwyrodnieniem szklistym naczyń kłębków nerkowych. Continue reading „Okres trzeci nerczycy”

Bialko przechodzi do moczu z krwi

Białko przechodzi do moczu z krwi. Białko krwi przechodząc przez nerkę zmienia swoje właściwości, traci zdolność utrzymywania się w roztworze i wykazuje skłonność do wypadania w drogach nerkowych w postaci wałeczków, gdy odczyn moczu jest kwaśny. Nerczyce ze stanowiska kliniki dzieli się na ostre i przewlekłe. Ostre postacie przebiegają z białkomoczem bez obrzęków, przewlekłe natomiast z białkomoczem i obrzękami, przy czym na obrzęki nie wywierają wpływu leki nasercowe. Nerczyca skrobiowata Anatomia patologiczna stwierdza, że w nerkach w przebiegu różnych chorób może wystąpić zwyrodnienie skrobiowate i nazwano ten stan skrobiawcą nerek amyloidosis renum. Continue reading „Bialko przechodzi do moczu z krwi”

Skrobiawica nerek wystepuje wspólnie ze skrobiawica innych narzadów

Skrobiawica nerek występuje wspólnie ze skrobiawicą innych narządów. Duże masy amylojdu wytwarza ją się w ścianach pętli kłębków i obejmują w końcu i inne naczynia. Niszczą one kłębek, później zaś giną kanaliki nerkowe, w związku, z czym rozwija się tkanka łączna i nerka staje się marska. W nabłonku kanalików nerkowych amyloid nie odkłada się, natomiast odkłada się tłuszcz i hyalina. Sprawna czynność nerek jest w skrobiawicy przez długi okres czasu zachowana. Continue reading „Skrobiawica nerek wystepuje wspólnie ze skrobiawica innych narzadów”

52-tygodniowy test kontrolowany placebo u Evolocumabu w hiperlipidemii AD 8

Różnice w niezwiązanym PCSK9 wśród grup terapii tła po tygodniu były minimalne, pomimo znacznych różnic w poziomach wyjściowych, wskazując, że praktycznie wszystkie PCSK9 początkowo są związane z przeciwciałem. Jednak nie tylko poziomy wyjściowe PCSK9 były wyższe u pacjentów otrzymujących dużą dawkę atorwastatyny niż u pacjentów w innych grupach, ale także nastąpił szybszy wzrost poziomów PCSK9 4 tygodnie po podaniu każdej dawki evolocumabu u tych pacjentów, sugerując, że tempo wytwarzania PCSK9 jest zwiększone u pacjentów otrzymujących intensywną terapię statynami. Obserwowany przez nas wpływ na poziomy PCSK9 i wynikające z tego obniżenie poziomu cholesterolu LDL w 4 tygodnie po podaniu ewolokumabu były podobne do obserwowanych u pacjentów otrzymujących 10 mg lub 80 mg atorwastatyny i innego przeciwciała monoklonalnego PCSK9, alirokumabu (w dawka 150 mg), mimo że pacjenci otrzymywali alirokumab co 2 tygodnie, a nie co 4 tygodnie. 7 Może się zdarzyć, że pacjenci, którzy byli już leczeni dużymi dawkami statyn lub skojarzoną terapią obniżającą poziom lipidów, mogą mieć nieco mniejszą dalsze zwiększenie aktywności receptora LDL z hamowaniem PCSK9 lub może wymagać wyższych dawek przeciwciała. Continue reading „52-tygodniowy test kontrolowany placebo u Evolocumabu w hiperlipidemii AD 8”

Amiodaron, lidokaina lub placebo w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia ad 7

Stosowanie otwartych leków antyarytmicznych (szczególnie otwartego amiodaronu) podczas pierwszych 24 godzin hospitalizacji było również mniej powszechne w grupie przyjmującej amiodaron, niż w grupie lidokainy lub placebo. Zdarzenia niepożądane
Tabela 4. Tabela 4. Zdarzenia niepożądane w populacji populacyjnej. W populacji obejmowanej protokołem ogólna częstość wcześniej określonych działań niepożądanych związanych z lekiem nie różniła się istotnie u pacjentów przyjmujących amiodaron, lidokainę lub placebo, ani u pacjentów zdarzenia niepożądane (Tabela 4 i Tabela S4 w dodatkowym dodatku). Po otrzymaniu amiodaronu (4,9%) wystąpiła większa potrzeba tymczasowej stymulacji serca niż po przyjęciu lidokainy (3,2%) lub placebo (2,7%).
Populacja do leczenia
Pacjenci włączeni do populacji, którzy mieli zamiar leczyć mieli zrównoważoną charakterystykę wyjściową w różnych grupach badań (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym). Continue reading „Amiodaron, lidokaina lub placebo w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia ad 7”

Amiodaron, lidokaina lub placebo w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia ad 6

Wyniki według grupy próbnej w populacji populacyjnej. Wyniki były dostępne dla 99,5% wszystkich pacjentów w populacji z protokołem (ryc. 1). Wśród biorców amiodaronu w populacyjnej populacji, 237 (24,4%) przeżyło do wypisu ze szpitala (główny wynik), w porównaniu do 233 (23,7%), którzy otrzymali lidokainę i 222 (21,0%), którzy otrzymali placebo. Bezwzględna różnica ryzyka dla pierwotnego porównania amiodaronu z placebo wynosiła 3,2 punktu procentowego (95% przedział ufności [CI], -0,4 do 7,0; P = 0,08). W przypadku wtórnego porównania lidokainy i placebo różnica ryzyka wynosiła 2,6 punktu procentowego (95% CI, -1,0 do 6,3, P = 0,16), a dla drugiego porównania amiodaronu i lidokainy wynosiła 0,7 punktu procentowego (95% CI , -3,2 do 4,7; P = 0,70) (tabela 3). Częstość przeżycia z korzystnym stanem neurologicznym (wynik drugorzędowy) była podobna w grupie przyjmującej amiodaron (182 pacjentów [18,8%]), grupie lidokainy (172 [17,5%]) i grupie placebo (175 [16,6%]). Continue reading „Amiodaron, lidokaina lub placebo w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia ad 6”