Uklad nerwowy odgrywa zasadnicza role w powstawaniu nadcisnienia na poczatku ohoroby

Okazuje się, że zwiększenie pracy serca i masy krwi krążącej nie mogą być przyczymą powstania nadciśnienia. Mogą one tylko do pewnego stopnia podtrzymywać już istniejący stan nadciśnienia jako czynniki wtórne, które powstały na skutek nadciśnienia. Najistotniejszym czynnikiem w powstawaniu nadciśnienia w chorobach nerek jest zwiększenie się oporów w naczyniach obwodowych. Opory te powstają dzięki czynnościowemu zwężeniu światła tętnic obwodowych , powstałemu zarówno na drodze nerwowej, jak i humoralnej. Układ nerwowy odgrywa zasadniczą rolę w powstawaniu nadciśnienia na początku ohoroby, bodźce, bowiem powstające w schorzałych naczyniach nerkowych podrażniając interoceptory nerek przenoszą się do ośrodków nerwowych i do kory mózgowej, gdzie powstają ogniska pobudzęnia wpływające na ośrodek naczyniowy. Continue reading „Uklad nerwowy odgrywa zasadnicza role w powstawaniu nadcisnienia na poczatku ohoroby”

AR-V7 i odporność na enzalutamid i abirateron w raku prostaty AD 11

Ostatecznie, dodanie statusu AR-V7 do modeli regresji, które obejmowały tylko poziomy pełnej długości mRNA receptora androgenowego, spowodowało znaczną poprawę dopasowania modelu do wszystkich ocenianych wyników klinicznych, potwierdzając wartość dodaną statusu AR-V7 w przewidywaniu rezultatów z enzalutamidem. lub abiraterone (tabela S6 w dodatkowym dodatku). Dyskusja
Enzalutamid i abirateron, dwie nowe terapie ukierunkowane na receptor androgenowy, stanowią ważny postęp w leczeniu opornego na kastrację raka prostaty. [4] Jednak?e część mężczyzn nie korzysta z tych leków, a zrozumienie mechanizmy leżące u podłoża oporności na te leki ułatwiłyby wybór alternatywnych terapii (np. Continue reading „AR-V7 i odporność na enzalutamid i abirateron w raku prostaty AD 11”

Mutacja null w genie hormonu wrażliwego na hormony i ryzyko cukrzycy typu 2 AD 8

Brak ektopowego przechowywania lipidów u myszy z nokautem HSL sugeruje alternatywny, ale nie scharakteryzowany, mechanizm kompensacyjny do postępowania z nadmiarem lipidów. Stężenia lipidów w surowicy również różnią się znacznie pomiędzy myszami i ludźmi: myszy z nokautem HSL mają obniżony poziom triglicerydów na czczo i wyższy poziom cholesterolu HDL niż myszy bez delecji, podczas gdy uczestnicy badania, którzy byli homozygotyczni pod względem mutacji delecyjnej, mieli wyższe poziomy triglicerydów na czczo i obniżali poziom cholesterolu HDL poziomy niż bez nośności. Ustalone międzygatunkowe różnice w metabolizmie lipoprotein mogą przyczynić się do tych odwróconych ustaleń poziomu lipidów. Takie różnice fenotypowe potwierdzają kluczową rolę HSL w regulacji metabolizmu lipidów i glukozy u ludzi, która jest nieobecna lub inna w modelach myszy. Continue reading „Mutacja null w genie hormonu wrażliwego na hormony i ryzyko cukrzycy typu 2 AD 8”

Mocznica moze przebiegac w postaci ostrej lub przewleklej

Mocznica może przebiegać w postaci ostrej lub przewlekłej. Różnią się te postacie między sobą nasileniem objawów, które dla nich obu są w zasadzie jednakowe. Obie postacie prowadzą szybciej lub wolniej do śmierci. Mocznica prawdziwa, powstająca w niewydolności nerek wskutek stanu zapalnego kłębków nerkowych, nazywa się również mocznicą azotermiczną uraemia azothaemica. Istnieją jeszcze innego rodzaju mocznice, tzw. Continue reading „Mocznica moze przebiegac w postaci ostrej lub przewleklej”

Rozuwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej związanym z sepsą AD 8

Nasz docelowy zakres został oparty na badaniach z udziałem zdrowych osób.34,35 Na podstawie mocy do obniżenia poziomu cholesterolu lipoprotein o małej gęstości, 36 statyn dawek stosowanych w innych badaniach obserwacyjnych i interwencyjnych z udziałem pacjentów z sepsą lub ARDS17,21,22 , 31,37-39 były niższe niż nasza dawka podtrzymująca. Nie wiemy jednak, czy działanie przeciwzapalne koreluje ze względną mocą redukcji lipidów. Stężenia statyn w osoczu, które są wymagane do wywołania działań przeciwzapalnych, nie są znane, a niższa od oczekiwanej zawartość rosuwastatyny w osoczu w naszym badaniu mogła odpowiadać za brak skuteczności. Jednakże, biorąc pod uwagę oznaki potencjalnej toksyczności, którą zaobserwowaliśmy (np. Continue reading „Rozuwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej związanym z sepsą AD 8”

Adaptacyjna Randomizacja neratynibu we wczesnym raku piersi ad 9

W obecnym badaniu zaobserwowaliśmy, że wskaźnik całkowitej odpowiedzi patologicznej był wyższy w przypadku neratinibu plus paklitakselu niż w przypadku trastuzumabu i paklitakselu. Niedawna metaanaliza prób terapii neoadiuwantowej u uczestników z rakiem piersi HER2-dodatnim wykazała ogólną liczbę patologicznych odpowiedzi całkowitych wynoszącą 39% przy pojedynczych lekach skierowanych przeciwko HER2, które zostały połączone z chemioterapią opartą na taksanach antracykliny.25 W naszym badaniu , wskaźnik całkowitej odpowiedzi patologicznej wśród uczestników z rakiem HER2-dodatnim w grupie kontrolnej (która otrzymywał trastuzumab plus paklitaksel) wynosił 23% (Tabela 2); odsetek ten wynosił 33% wśród pacjentów z rakiem HER2-dodatnim, z niedoborem receptorów hormonalnych i 17% wśród pacjentów z dodatnim dla HER2 rakiem z receptorem hormonalnym. Wskaźniki te są niższe niż te obserwowane w terapii opartej na trastuzumabie w poprzednich próbach terapii neoadjuwantowej u uczestników z rakiem piersi HER2-dodatnim.26 Nie było oczywistych różnic w odniesieniu do charakterystyki pacjentów w naszym badaniu w porównaniu z innymi badaniami terapia neoadjuwantowa. Metoda zastosowana w naszym badaniu, w tym wystandaryzowana, rygorystyczna analiza tkanki po terapii neoadiuwantowej, 27 mogła przyczynić się do niższych wskaźników patologicznej odpowiedzi całkowitej, niż zaobserwowano w innych badaniach.
Jak można się było spodziewać, 6,28-30 biegunka była najbardziej problematycznym działaniem niepożądanym związanym z neratynibem, uzasadniającym agresywną opiekę wspomagającą. W związku z tym intensywny obowiązkowy schemat profilaktyki biegunki z zastosowaniem loperamidu w dużych dawkach na początku badania i późniejszego zmniejszania stężeń został oceniony w ramach Narodowego Fizycznego Adiuwantu Piersiowego i Kiszkowego (NSABP) FB-7 etap 1, w którzy pacjenci mieli częste biegunki, które były ograniczone do stopnia 2.30 Profilaktycznie loperamid w dużych dawkach z neratynibem jest dalej oceniany w trwającej próbie terapii adiuwantowej (ClinicalTrials.gov number, NCT02400476).
Na podstawie naszych wyników badań i innych danych klinicznych, badanie 3 fazy neratinibu jako terapii neoadjuwantowej posuwa się naprzód w następstwie programu I-SPY 3, którego celem jest generowanie przyspieszonej aprobaty po uzyskaniu wskazówek od Food and Drug Administration.31, 32 Chociaż wyniki naszego badania przewidują 79% prawdopodobieństwo powodzenia neratynibu w fazie 3 próby leczenia neoadjuwantowego u pacjentów z nowotworem ujemnym na receptor HER2, bez receptora hormonalnego, wymagana jest zmodyfikowana konstrukcja, aby odzwierciedlić obecny standard. Continue reading „Adaptacyjna Randomizacja neratynibu we wczesnym raku piersi ad 9”

Amiodaron, lidokaina lub placebo w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia

Leki przeciwarytmiczne powszechnie stosuje się w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia w przypadku opornego na wstrząsy migotania komór lub bezobjawowego częstoskurczu komorowego, ale bez udowodnionej korzyści przeżycia. Metody
W tym randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą porównywano pozajelitowe amiodaron, lidokainę i placebo z solą fizjologiczną wraz ze standardową opieką u dorosłych z nieurazowym pozaszpitalnym zatrzymaniem krążenia, opornym na wstrząsy migotaniem komór lub bezobjawowym częstoskurczem komorowym po co najmniej jeden wstrząs i dostęp naczyniowy. Sanitariusze zapisali pacjentów na 10 stanowiskach w Ameryce Północnej. Głównym rezultatem było przeżycie w przypadku wypisu ze szpitala; drugorzędnym wynikiem była korzystna neurologiczna funkcja przy rozładowaniu. Populacja obejmująca protokół (analiza pierwotna) obejmowała wszystkich losowo przydzielonych uczestników, którzy spełnili kryteria kwalifikowalności i otrzymali każdą dawkę badanego leku i których początkowy rytm serca migotania komór lub częstoskurcz komorowy bez tętna był oporny na wstrząs.
Wyniki
W populacji z protokołem 3026 pacjentów przydzielono losowo do amiodaronu (974), lidokainy (993) lub placebo (1059); z tych, 24,4%, 23,7% i 21,0%, odpowiednio, przeżyło do szpitala absolutorium. Różnica przeżywalności dla amiodaronu w porównaniu z placebo wynosiła 3,2 punktu procentowego (95% przedział ufności [CI], -0,4 do 7,0; P = 0,08); w przypadku lidokainy w porównaniu z placebo, 2,6 punktu procentowego (95% CI, -1,0 do 6,3; P = 0,16); oraz amiodaron w porównaniu z lidokainą, 0,7 punktu procentowego (95% CI, -3,2 do 4,7; P = 0,70). Continue reading „Amiodaron, lidokaina lub placebo w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia”

Amiodaron, lidokaina lub placebo w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia ad 7

Stosowanie otwartych leków antyarytmicznych (szczególnie otwartego amiodaronu) podczas pierwszych 24 godzin hospitalizacji było również mniej powszechne w grupie przyjmującej amiodaron, niż w grupie lidokainy lub placebo. Zdarzenia niepożądane
Tabela 4. Tabela 4. Zdarzenia niepożądane w populacji populacyjnej. W populacji obejmowanej protokołem ogólna częstość wcześniej określonych działań niepożądanych związanych z lekiem nie różniła się istotnie u pacjentów przyjmujących amiodaron, lidokainę lub placebo, ani u pacjentów zdarzenia niepożądane (Tabela 4 i Tabela S4 w dodatkowym dodatku). Po otrzymaniu amiodaronu (4,9%) wystąpiła większa potrzeba tymczasowej stymulacji serca niż po przyjęciu lidokainy (3,2%) lub placebo (2,7%).
Populacja do leczenia
Pacjenci włączeni do populacji, którzy mieli zamiar leczyć mieli zrównoważoną charakterystykę wyjściową w różnych grupach badań (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym). Continue reading „Amiodaron, lidokaina lub placebo w pozaszpitalnym zatrzymaniu krążenia ad 7”

Wpływ unikania alergii na orzeszki ziemne po wcześniejszym spożyciu orzeszków ziemnych czesc 4

Dodatkowe cechy uczestników badania podstawowego, którzy zapisali się do badania uzupełniającego i tych, którzy nie wzięli udziału w badaniu, podano w tabelach S1A i S1B w dodatkowym dodatku. Oznaczanie alergii na orzechy
Spośród 550 uczestników populacji, którzy mieli zamiar leczyć, ustalono alergię na orzeszki ziemne za pomocą doustnego testu prowokacji orzeszków ziemnych w 515 (93,6%). Spośród 41 uczestników, którzy nie poddali się doustnemu testowi, ustaliliśmy na podstawie algorytmu diagnostycznego, że 28 uczestników miało alergię na orzeszki ziemne, a 7 było tolerancyjnych (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Nie można było ustalić determinacji dla 6 uczestników. Dalsze szczegóły dotyczące tych uczestników, którzy nie mieli danych pierwotnego wyniku (i nie byli uwzględnieni w populacji, która miała zamiar leczyć), są pokazane w tabelach S2A i S2B w dodatkowym dodatku.
Przyczepność
Łącznie 223 z 282 uczestników, którzy zostali przypisani do grupy unikania orzechów w badaniu pierwotnym (79,1%) i 127 z 274, którzy zostali przypisani do grupy spożycia orzeszków ziemnych w badaniu podstawowym (46,4%), zgłosili kompletne orzeszki ziemne unikanie w okresie obserwacji (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Continue reading „Wpływ unikania alergii na orzeszki ziemne po wcześniejszym spożyciu orzeszków ziemnych czesc 4”

Wpływ unikania alergii na orzeszki ziemne po wcześniejszym spożyciu orzeszków ziemnych cd

Poziomy białka orzechowego w pyle zebrane z łóżek uczestników zostały wykorzystane jako niezależny wskaźnik spożycia orzeszków ziemnych.6,11,12 Analiza statystyczna
Analiza zamiaru leczenia obejmowała wszystkich zapisanych uczestników badania kontrolnego, u których stwierdzono alergię na orzeszki ziemne, którą można było ocenić. W badaniu kontrolnym, populacja obejmująca protokół obejmowała uczestników, którzy odpowiednio przestrzegali unikania białka arachidowego przez okres 12 miesięcy. Przyczepność zdefiniowano jako spełnienie wszystkich trzech następujących kryteriów: spożycie 2 g lub mniej orzecha ziemnego na nie więcej niż 6 okazjach (maksymalnie raz na miesiąc); spożycie g orzecha ziemnego lub mniej na nie więcej niż 12 okazjach (maksymalnie dwa razy w miesiącu); i kumulatywne spożycie nie więcej niż 18 g orzeszków ziemnych. W przypadku analiz, które wymagały od uczestników spełnienia kryteriów określonych w protokole zarówno pierwotnego badania, jak i badania kontrolnego, populacja obejmująca protokół w pierwotnym badaniu obejmowała uczestników, którzy odpowiednio trzymali się przydzielonego losowo zadania, aby spożywać lub unikać orzechów ziemnych.
Podstawową analizą było porównanie między grupami odsetka uczestników populacji, którzy mieli zamiar leczyć, którzy mieli alergię na orzeszki ziemne po 72 miesiącach; analizę przeprowadzono przy użyciu dwustronnego testu chi-kwadrat na poziomie istotności 0,05. W analizie wtórnej dokonano porównania par z użyciem testu McNemara na poziomie istotności 0,05 między odsetkami uczestników w grupie spożywającej orzeszki arachidowe, którzy mieli alergię na orzeszki ziemne po 60 miesiącach i 72 miesiącach. Dokonano imputacji najgorszego przypadku, która zakładała, że wszyscy uczestnicy z brakującymi wynikami w grupie spożywania orzeszków ziemnych mieli alergię na orzeszki ziemne, a wszyscy uczestnicy z brakującymi wynikami w grupie unikania orzechów arachidowych nie mieli alergii na orzeszki ziemne. Continue reading „Wpływ unikania alergii na orzeszki ziemne po wcześniejszym spożyciu orzeszków ziemnych cd”